NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W Hawkins pojawia się Kalifornijka Max,
która nie tylko zawraca w głowie Lucasowi i Dustinowi,
ale dołącza do walki ze światem nadprzyrodzonym.
O tym wszystkim pogadamy w programie Beyond Stranger Things.
Słuchajcie, mam tylko jedno.
A więc z kulturką, proszę.
Ostrzegam, że będą spoilery.
Smacznego.
To używane widelce?
- Nie przejmuj się tym. - No dobrze.
WITAMY W HAWKINS
SZALEŃSTWO NA PUNKCIE MAX
Kontynuujemy naszą pogawędkę na temat serialu Stranger Things 2.
Jest z nami Sadie Sink,
Lucas - Caleb McLaughlin
i Gaten Matarazzo, który wciela się w postać Dustina.
Jest z nami również Shawn Levy, producent i reżyser serialu,
oraz jego twórcy Matt i Ross, czyli bracia Duffer.
Dziękuję wam za przybycie.
Wróćmy do rozmowy.
To, co mi się tu podoba... No tak, brawa.
Wszystkim udało się dotrzeć.
To, co mi się podoba
i o czym chciałbym pogadać, to wasz trójkąt miłosny,
który się formuje.
Ale najpierw pomówmy o elemencie, który zaciekawił mnie w drugim sezonie,
o technologii z lat 80., która spełnia chyba funkcję narracyjną.
GOSPODARZ
Osadzenie fabuły w czasie, w którym trudno przekazywać informacje,
wydaje się ciekawym zabiegiem.
- To dużo lepsze i łatwiejsze. - Dla pisarza?
- Istnienie komórki... - W ten sposób unikamy banałów.
TWÓRCA / REŻYSER
Jak w horrorach, gdy nie ma zasięgu.
Cóż, to może być pomocne.
Stale łamaliśmy zasady,
ale urok walkie-talkie polega na tym, że albo nie działa,
albo działa idealnie.
I to jest piękne.
Co on mówi?
Nie wiem, jest poza zasięgiem.
Czy można opowiedzieć tego rodzaju historię
- w roku 2017, w erze smartfonów? - Rozmawialiśmy o tym.
Gdyby w serialu istniały komórki i Internet...
PRODUCENT / REŻYSER
mielibyśmy inną historię,
gdyż możliwość kontaktu i dostępność informacji
zniszczyłyby atmosferę tajemniczości oraz element walki.
Nie wiem, jak to jest być dzieciakiem w tych czasach,
ale wiem, że rodzice mogą sprawdzać, gdzie są ich dzieci.
Kiedy ja wychodziłem z kumplami, cieszyłem się wolnością.
Moja mama nie miała pojęcia, gdzie się szwendam.
Łaziliśmy po torach, pakowaliśmy się w kłopoty.
Nie wiedzieliśmy, co robimy. To było jak przygoda.
Dlatego Wheelerowie nic nie wiedzą.
Ale tak to właśnie wyglądało.
Zajmują się własnymi sprawami.
Pomówmy o tym, co składało się na technologię lat 80.
Spędzacie dużo czasu w salonie gier komputerowych.
Znajdują się tam gry
takie jak Dragon’s Lair i Dig Dug, które odgrywają kluczową rolę.
Kiedy podjęliście tę decyzję?
- Odnośnie tematu. - Chcieliśmy salon gier.
TWÓRCA / REŻYSER
Pozostawało pytanie... Co?
Zawsze się tego wypierasz. Finn i ja...
Że to niby był twój pomysł?
Tego nie mówię.
Ale Finn powiedział wam, że byłoby super,
gdyby sezon zaczął się w salonie gier.
A wy się nadal wypieracie.
- Nadal się tego wypieracie. - Chwileczkę.
Wyjaśnijmy sobie coś. Pierwszy raz o tym słyszę.
OK, to był twój pomysł.
Nie mówię, że był mój.
Ależ właśnie to mówisz.
Nie przypominam sobie.
Dobrze, że to sobie wyjaśnimy.
Dzięki Bogu, że wymyśliliście z Finnem, jak rozpocząć sezon drugi!
Rzuciliśmy hasło.
- Tak, ładnie to wymyśliliście. - To była niezła zabawa.
Najpierw do akcji wkroczyli scenografowie.
To był obrzydliwy budynek.
PRALNIA CHEMICZNA
- Masz na myśli, jak wyglądał na początku? - Właśnie.
Ale zespół zamienił go w piękny salon gier.
Większość gier działała,
co było super.
No i mogliśmy grać za darmochę.
- W Pac-Mana. - Ubaw po pachy.
Wybraliśmy grę Dragon’s Lair. Graliśmy w nią jako dzieci.
Potwornie frustrująca gra.
Bądźmy szczerzy.
Dragon’s Lair doszczętnie rujnuje graczy.
- I to szybko. - Prawda.
- Ta gra była po prostu... - Niemożliwa.
Dlatego na nią psioczyłeś.
Nie! Nie znoszę tego cholerstwa!
Jasna cholera!
Gówno!
Fajna gierka.
Na końcu zaczynasz w nią walić. To normalne.
Dawno w nią nie grałem, ale zobaczyłem ją w salonie gier
i zacząłem ją oblegać. Zresztą, jako jedyny.
Salon był naprawdę zatłoczony,
każdy automat był zajęty. Z wyjątkiem Dragon’s Lair.
Dzisiaj nadal kosztuje 50 centów, mimo że mamy 2017 rok.
Ale animacja jest przepiękna.
Pod wieloma względami wyprzedzała epokę.
To prawda. A co z grą Dig Dug?
Nie graliśmy w nią jako dzieci,
ale jeden ze scenarzystów, Paul Dichter, doszedł do wniosku,
że gra była powiązana z sezonem drugim.
Też są w niej podziemne tunele.
Innymi słowy, dużo kopania i dużo potworów.
- Dig Duga atakuje... - Teraz na to wpadłeś?
Olśniło mnie.
- Dlatego rozmawiamy za kulisami. - Żebyśmy wiedzieli, o co chodzi.
Jak w sezonie pierwszym,
w którym gra Dungeons & Dragons zwiastuje jego klimat.
Poza tym, w drugim sezonie gra Dragon’s Lair
miała służyć jako zapowiedź trójkąta miłosnego...
- Serio? - Tak, kłócą się...
kto zdobędzie księżniczkę Daphne.
Chcieliśmy wykorzystać te dwa wątki.
Nie wiedziałam.
- Dopiero załapałem. - Ja też!
Oświećcie ich.
W pierwszej scenie zdobywasz księżniczkę,
co jest pewnym znakiem.
Pamiętacie, gdy to kręciliśmy? Byłem...
- Zdobyłeś ją. - Calutką.
Trochę nieprzyzwoita, prawda?
- Księżniczka Daphne. - Odrobinę.
- Też zdążyliśmy to zauważyć. - Ale pojawia się,
- bo zwiastuje pojawienie się Mad Max. - Księżniczka Daphne.
Pomówmy o Halloween.
Za kogo się przebrałaś?
- W filmie? - Tak.
Za Michaela Myersa.
Szkoda, że nie widzieliście swoich min.
- Wiedziałaś, kim był? - Nie.
- Byłem ciekaw. - „Michael jaki?”
- Miałaś obejrzeć Halloween. - Nie lubię horrorów.
- Nie widziałaś go? - Nie.
Fantastyczny film.
- Powinnaś obejrzeć. - Sadie wyglądała przerażająco.
Sama się wystraszyłam, gdy to oglądałam.
Mimo że wiedziałam, że się pojawię.
Wycięliśmy pewne ujęcie, by zaskoczyć widzów.
Czekaliśmy na nią, gdy stała w ciemnych krzakach.
To było naprawdę przerażające.
Halloween odgrywa dużą rolę, ale pogadajmy o Pogromcach duchów,
a dokładnie o bardzo zabawnej scenie,
gdy jako jedyni przychodzicie do szkoły w kostiumach.
Mam do was dwa pytania.
Pierwsze: czy kiedyś wam się to zdarzyło?
- To byłby koszmar. - Nie poszedłbym do szkoły w przebraniu.
- To konspiracja. - Nie pękajcie.
Często odnosiłem wrażenie,
że nie nadaję na tej samej fali z innymi ludźmi.
- Większość licealistów się tak czuje. - Codziennie.
Tak.
Jakbyś padł ofiarą jakiegoś spisku.
Miałem wrażenie, że wszyscy zmówili się przeciwko mnie.
Przynajmniej tak wtedy czułem.
Scena, w której idziemy korytarzem, była zabawna.
Uwielbiam ujęcie, w którym się w coś wpatrujecie.
Jakbyście zauważyli potwora na niebie, a widzicie po prostu ludzi bez kostiumów.
Chłopaki!
Czemu nikt inny się nie przebrał?
Piękna scena.
Wszyscy zastanawiają się, na co patrzy.
- To prawda. - Wszyscy: „Gdzie jest Will?”.
„Spokojnie, stoi za mną”.
Dwóch Venkmanów.
- Co? - Czemu jesteś Venkmanem?
- Bo nim jestem. - Ja nim jestem.
Nie może być dwóch?
Istnieje tylko jeden. Planowaliśmy to od miesięcy.
Dyskutowaliście nad tą sceną?
Zdecydowaliśmy na samym początku,
że dzieciaki będą pogromcami duchów,
bo film wyszedł tamtego lata i był dla nas niezwykle ważny.
Został stworzony dla dzieciaków z serialu.
Na pewno byłyby nim zachwycone.
Podjęliśmy decyzję dosyć wcześnie i zastanawialiśmy się, kto będzie kim.
A to z kolei doprowadziło...
- do wątku Venkmana. - Właśnie.
- Kto będzie Venkmanem? - Nikt nie będzie chciał być Winstonem.
- Ty jesteś Winston. - Nie chciałem być Winstonem.
Chciałeś!
To było...
Podoba mi się ten pomysł, bo jest śmieszny.
Żaden dzieciak nie chciałby być Winstonem.
Dołączył do zespołu później.
Zapytał, czy nie chcę nim być.
Nie jest naukowcem. Słuszna uwaga.
- Nie pasuje do grupy. - Bo nauka odgrywa w filmie ważną rolę.
- Właśnie. To bardzo... - Mądre dzieciaki.
Pragną rozwikłać tajemnicę.
Chociaż Winston przekonuje burmistrza.
- To on mówi... - Racja.
„Widziałem gówno, o jakim się panu nie śniło”.
No i gra w mojej ulubionej scenie z Pogromców duchów,
w której rozprawia w aucie na temat Sądu Ostatecznego.
Dlatego Lucas dostał kwestię na temat Sądu Ostatecznego.
Dzień Sądu Ostatecznego.
To moja ulubiona scena w Pogromcach duchów.
Ludzie zapominają,
że to również horror i bywa poważny.
To nie tylko komedia.
Film jest śmieszny, ale nie brak w nim powagi.
Scena w aucie odzwierciedla stawkę, o jaką toczy się walka.
To moja ulubiona scena w filmie.
I gra w niej Winston. Może jest niedoceniany.
- Ale to nie Venkman. - To prawda.
- Nie przystaniemy na to. - Mamy tu...
Co to za jabłko?
- Skąd wytrzasnąłeś przekąskę? - Czemu masz to jabłko?
- Nie jesz go. - Po co ci ono?
Nie ma absolutnie żadnego związku z tematem serialu.
Mieliśmy dzielić się wszelkimi przekąskami.
A ty przyniosłeś jedno jabłko.
Dobra, weźmiemy nóż i je pokroimy.
- Chyba czas na przerwę. - Przestań.
Teraz zajmuje się jabłkiem. Schowaj je pod stołem.
I kontynuujmy dyskusję na temat serialu.
Codziennie tak błaznują.
- A my musimy to znosić. - Genialne.
- Mały problem z ciągłością akcji. - Słucham?
Teraz wiecie, co naprawdę dzieje się za kulisami.
Kuriozalne wybryki dzieciaków.
Praca z nimi to chyba niezapomniana przygoda.
Tak, to bez wątpienia jedna wielka przygoda.
I to właśnie dzięki swojej pokręconej mentalności...
- Jasne. - Pięknie.
te dzieciaki dostały rolę.
Musieliśmy dawać im absurdalne instrukcje.
- Jakie? - Podczas sezonu pierwszego:
„Nie lejcie się po twarzy przed ujęciem,
bo twarze robią wam się czerwone”.
- Ja nikogo nie lałem po twarzy. - Czemu to robiliście?
- Nadmiar adrenaliny. - Nie wiem.
Ich mózgi nie są w pełni rozwinięte.
A nasze są?
Tak mi się wydaje. Już się bardziej nie rozwiną.
Tak, chyba nie możemy liczyć na nic więcej.
Jako reżyser zaczynasz rzucać hasłami,
których normalnie w życiu byś nie użył.
Praca z tymi młodymi aktorami jest specyficzna.
W tym sezonie mamy wgląd w życie domowe,
od Barb po twoje życie rodzinne.
Interesuje mnie przede wszystkim obraz twojego życia rodzinnego i Eriki.
Nie wiem.
Mam to gdzieś.
Jest z Mikiem?
Mówię przecież. Nie wiem i mam to gdzieś.
Przekaż mu, że to bardzo ważne i że mam kod...
- Kod czerwony? - Tak. Dokładnie.
Też mam dla ciebie kod.
Brzmi tak: „zam-knij-się”.
- Przezabawna. - Genialna.
Nieźle się ubawiłem.
Przypomina mi moją młodszą siostrę.
Chociaż teraz się rozumiemy i już się z nią nie kłócę.
Pamiętam ujęcie, w którym szepcze „muł”.
Gdy robisz sobie zdjęcie.
- Świetna scena. - Mógłbym w kółko ją oglądać.
Czekam, aż ktoś zrobi z niej GIF-a.
Może nawet już istnieje.
Nie wiem, skąd u niej takie wyczucie czasu.
Jest jeszcze jedna piękna scena.
To jeden z głównych wątków w Stranger Things 2.
Mowa o waszym trójkąciku miłosnym.
Pokażmy ją.
Krótko mówiąc, wydaje mi się,
że Dustin pragnie zaimponować Max za pomocą Darta.
Tak.
- I co z tego? - Co z tego?
- Też zamierzałeś. - Ale nie zrobiłem tego.
Mieliśmy jej nie mówić
- i znaleźć Darta. - Co przypadkiem ci się udało.
To najlepszy sposób, by podbić jej serce?
Jego zdaniem tak. Myśli, że to superciekawe,
i że przyciągnie ludzi, bo nie zna innego sposobu.
- Nie wierzę własnym oczom. - Czemu smarkasz?
Jesteś w kadrze. Wiesz, że w pobliżu jest kamera.
- No wiesz! - Wiem.
To nie mogło poczekać.
„Dość ględzenia. Przechodzimy do rzeczy”.
„Mnie nie pytajcie. Mam dosyć”.
Przepraszam. Nie gap się.
Wybaczcie.
- Już dobrze. - Przynajmniej się nie bijecie.
A więc Dustin jest przekonany, że zaimponuje tym innym,
bo nie zna nic innego.
Przestań się śmiać. Nie zna innego sposobu.
Dorastał z bandą chłopaków.
Jedyną bliską mu kobietą jest jego mama.
Odlot, nie?
Wyposażyłem pułapkę w motorek, by wyglądało, że złapałem ducha.
Jak w filmie.
Dusty.
Kocha mamę, która powtarza: „To świetne, skarbie”.
Ciągle go chwali, więc Dustin myśli, że dziewczyny to lubią.
A więc znajduje tę małą jaszczurkę,
która jest...
Myślę, że nie chodzi o to, że odkrywa dziwny gatunek,
tylko o to, że to jego odkrycie.
Coś ty za jeden, koleżko?
To jego odkrycie.
Może się pochwalić: „Ja tego dokonałem. Jestem wielki”.
„Cześć, jak leci? Jestem wielki. Mam jaszczurkę”.
Albo: „Odkryłem nowy gatunek”.
Choć może nie jest to najlepszy sposób.
Ale odkrycie nowego gatunku jest całkiem fajowe.
To prawda.
Ale ostatecznie Max schodzi się z Lucasem.
- Co o tym myślisz? - Życie miłosne Dustina.
Jak się czujesz?
- Sam nie wiem. - Czujesz...
Pomęczmy też innych. To dobry wybór?
- Wydaje mi się, że tak. - Też tak myślę.
No już, wskakuj.
Szybciej.
Oby było warto, prześladowco.
Ty byłeś zupełnie pochłonięty...
zamianą Darta w Demogorgona.
- Tak. - A więc...
spędzałam więcej czasu z Lucasem niż z Dustinem.
To ciekawe,
bo albo zdecydujesz się wejść na dach autobusu,
albo zostaniesz na dole. Decydujący moment.
Świetnie. Niech myśli, że ci nie zależy.
Chyba za bardzo wziął sobie do serca poradę Steve’a.
I zamiast nie okazywać, że mu na niej zależy, wypala:
„Zejdź mi z oczu. Co tu robisz? Spadaj stąd”.
- Zamienia się na chwilę w Mike’a. - Masz rację.
Właśnie tego chciała uniknąć,
bo Mike jej nie akceptował.
Nie chciał się z nią zaprzyjaźnić.
Lucas i Dustin jej pomagali, bo była nowa.
Widzieli, że jest twarda i niezależna, jakby nikogo nie potrzebowała.
Ale chce dołączyć do grupy,
- bo potrzebuje przyjaciół. - Tak.
A my jesteśmy jej pierwszymi przyjaciółmi.
Więc gdy mówię jej, że ma mi zejść z oczu...
Czuje się zdradzona.
Mieliście coś w zamyśle, podejmując decyzje w sprawie...
zakończenia tej historii?
Od początku taki miał być koniec. Nie zmieniliśmy zdania w trakcie zdjęć.
Od początku myśleliśmy o scenie z Dustinem i Nancy.
To był pierwotny zamysł.
Przychodzą ci do głowy pomysły,
które stają się podstawą fabuły, jak scena z balu.
To jedna ze scen, które trafiają do scenopisu
i muszą zostać nakręcone, choćby nie wiem co.
Korzystając z okazji,
chciałbym pogadać o muzyce.
bo w trakcie balu słyszymy świetną muzykę,
jak i w całym sezonie.
Jak ścieżka dźwiękowa ma się do koncepcji filmu?
- Większość muzyki była w scenariuszu. - Na przykład?
- Kawałek Police. - „Every breath you take”.
- Uwielbiam ich. - Tak.
Piosenka prześladowcy.
Nie wszyscy są tego zdania.
- „Every breath you take”? - Tak.
- Przerażająca jak diabli. - Nie dla wszystkich.
Straszna.
Nie podoba ci się nasza muzyka?
Nie, uwielbiam tę piosenkę, ale jest przerażająca.
W tamtym czasie była wielkim przebojem.
Tak, to był ogromny hit,
ale ma znaczenie również w kontekście Dig Duga.
Słowa: „Będę cię obserwował” pasują do zakończenia sezonu.
Nadal coś ich obserwuje.
Ciekawe.
Fajny pomysł.
- Wszystko się łączy. - Widzisz?
- Ma przerażać. - To nie przypadek.
Inne kawałki, jak piosenkę Olivii Newton John,
odkryliśmy, przeglądając...
Którą piosenkę masz na myśli?
- Kiedy wchodzi na bal. - Jak się nazywa?
- Nie pamiętam. - „Twist of Fate”.
- O Boże.
- Perełka, chłopaki. - Prawdziwa perełka!
Z filmu z Johnem Travoltą.
A odpowiadając na pytanie - namęczyliśmy się ze ścieżką dźwiękową.
Utwór The Clash był na przykład w scenariuszu od początku,
ale reszty szukaliśmy na zasadzie prób i błędów.
Czasem puszczasz podkład w danej scenie i coś ci nie pasuje.
Tak.
Większość budżetu na muzykę poszła na ostatni odcinek.
- Tak. - To widać.
Podczas balu słyszymy same hity.
Mamy też scenę pocałunku
między Max i Lucasem. Jak wam się ją kręciło?
Ty nie...
- Sama jesteś sobie winna. - Nieprawda!
- To nie moja wina. - Jak było?
Sceny nie było w scenariuszu.
- Nie było pocałunku. - Fakt.
Dotarłam na plan, mieliśmy kręcić bal.
Zobaczyłam z Noah scenografię.
Jeden z was zapytał, chyba Ross, czy jestem gotowa na pocałunek.
Odparłam: „Nie, nie ma mowy. Tego nie ma w scenariuszu”.
Cały dzień byłam zestresowana. Nie wiedziałam, czy będę musiała…
To aż takie straszne? Cały dzień chodziłaś zestresowana?
Nie wiedziałam, czy do tego dojdzie.
Ale nakręciliśmy pocałunek dopiero drugiego dnia zdjęć do balu.
Obruszyłaś się, gdy to powiedziałem. A to był tylko żart.
Byłaś taka spanikowana, że postanowiłem to nakręcić.
Nie była aż tak spanikowana.
- Dlatego to moja wina? - Właśnie.
Ale wyszło świetnie, także dziękuję.
Nie ma za co.
- Piękne ujęcie. - Kazaliśmy wam się dużo całować.
- Ile razy to kręciliście? - Siedem?
- Nie, chyba… - Dwadzieścia razy.
Nie przesadzaj.
Mam wrażenie, że...
Zamęczyliśmy operatora, bo ciągle kazaliśmy mu powtarzać ujęcie.
Ponieważ próbowaliście...
sfilmować reakcję Lucasa, ale również pocałunek.
Caleb twierdzi, że całowałaś w złym momencie.
Wiesz co? My...
Co? Nie!
Mogłaś wziąć przykład z Finna.
Mówił, że przed pocałunkiem wyszeptał: „Uwaga, wchodzę”.
- Serio? - Tak powiedział.
Dowiedzieliśmy się tego w tym programie.
Millie powiedziała, że jest jak brzuchomówca,
bo potrafił to powiedzieć bez ruszania ustami.
Okazuje się, że tak to robią zawodowcy.
Więc kręcili ujęcie tylko dwa razy, a wy...
A my chyba z dziesięć.
- Bob ciągle powtarzał: „Teraz. Teraz”. - Wiem.
Bob to nasz operator kamery.
Niestety nie radził sobie z synchronizacją pocałunku.
Widzę, że wzajemnie winicie się za ten pocałunek.
Ja jestem bez winy, bo tylko tam stałem.
- To wina Boba. - Żal mi go.
„Bob” to najwyraźniej niefortunne imię.
A jak ty przeżyłeś scenę pocałunku?
Mówię do Sadie: „Będziemy się dzisiaj całować.
Jesteś na to gotowa?”.
Ona na to:
A ja na to:
Ale gdy zbliżał się ten moment, pomyślałem:
„Wow. Będziemy się całować”. To miał być mój pierwszy raz.
Dziwnie się z tym czułem.
Nagle usłyszałem aplauz i okrzyk: „Wasza kolej!”.
Byłem w lekkim szoku.
Finn i Millie wrócili, Millie była czerwona jak burak.
Finn powiedział, że się całowali i teraz nasza kolej.
A wtedy usłyszałem w tle:
Nie pomógł fakt, że nasz pocałunek obserwowało jakieś 200 statystów,
ich rodzice, cały zespół i moja mama.
- Tak. - I twoi rodzice.
Zobaczy go dużo więcej osób.
Tak, to prawda.
Tak, wasz pierwszy pocałunek zobaczy wiele osób.
Ciekawi mnie też inna rzecz.
Chcę pomówić o twoim pomruku.
Właśnie o nim.
- Mówiłem, żebyś przestał. - Do jutra.
Nara.
Czyj to był pomysł? Twój?
- Mój. - Jego.
- Co to jest? - Nie wiem.
- Pamiętam, że... - Zaczęło się od parodii Chewbakki.
To nie Chewie.
- To... - Jego parodia.
Muszę nad tym popracować.
- Całkiem nieźle. - Przyznaję.
Zapytałem, czy mogę trochę pomruczeć.
Mruczałem chyba z 40 razy. W końcu zacząłem wydawać taki dźwięk:
- „Co to, u licha, było?” - Poprawisz w postsynchronie.
Nie musiałem mruczeć podczas postsynchronu.
Bo nagraliśmy ich wystarczająco dużo.
ODRZUTY
- Mamy mnóstwo pomruków. - Super.
Dziękuję wam za przybycie. Zawsze miło pogadać za kulisami.
Znowu to jabłko!
Zjedz je w końcu, bo kończymy program!
Właściwie nam się przyda, bo...
Zostanie tu, aż zje.
Niech Caleb je sobie jabłko,
którym nie chciał się podzielić.
Jak wiecie, ja tu zostaję.
Będziecie mogli oglądać mnie z nowymi gośćmi
w kolejnym rozdziale naszego programu, który zacznie się już za chwilę.
Dobra.
Cóż, było sobie jabłko.
- Dałeś plamę. - Dzięki, Jim.
Było świetnie.
Napisy: Monika Bartz